در این کار با استفاده از روش وردشی با پایین ترین مرتبه قید، و نوع توسعه یافته آن انرژی حالت پایه قطره مایع نرمال هلیوم-3 در دمای صفر مطلق محاسبه می گردد. توزیع های مختلف چگالی، از جمله گوسی، شبه گوسی و وود-سکسون را مورد استفاده قرار داده و سپس نشان می دهیم که برای تشکیل حالت مقید قطره مایع نرمال هلیوم-3 به حداقل 20 اتم هلیوم نیاز داریم. البته این تخمین بسته به انتخاب توزیع های مختلف چگالی و شعاع اتم هلیوم -3 تا حدود 300 اتم افزایش می یابد. مقادیر به دست آمده برای انرژی حالت پایه و تعداد اتم های تشکیل دهنده قطره در مقایسه با روش های دیگر از جمله روش مونت کارلوی وردشی و پخشی و روش نظریه تابعی چگالی توافق خوبی دارد.

از وقتی که در پنجم خردادماه 1287، مته حفاری در چاه شماره یک مسجد سلیمان به نفت رسید، بیش از 113 سال از شکل گیری تدریجی «ایران نفتی ـ گازی» می گذرد. واقعیت این است که طی این مدت، از یک سو ثروت و درآمد منابع طبیعی نفت و گاز، لزوماً به نحو «عادلانه ای» بین همه ایرانیان که مالکان اصلی این منابع هستند توزیع نشده اند بلکه در بسیاری موارد به صورت انواع رانت های دولتی ناعادلانه، بین گروه های ذی نفوذ، توزیع شده اند و از سوی دیگر این منابع چنان که باید در خدمت رشد اقتصادی کشور قرار نگرفته اند. با توجه به این دو واقعیت، دو مسئله اساسی این پژوهش عبارتند از: 1) بر مبنای کدام نظریه ارزشی می توان ثروت و درآمد منابع نفت و گاز را به نحو عادلانه تری بین همه ایرانیان توزیع کرد؟ 2) چگونه می توان چنین توزیع عادلانه تری را در خدمت تحقق رشد اقتصادی بالا و پایدار قرار داد؟ روش انجام پژوهش به این صورت است که با بررسی ویژگی های اساسی طرح های حمایتی رایج و مروری بر مبانی ارزشی چنین طرح هایی در قالب چند نظریه عدالت و با آسیب شناسی آن طرح ها، از اجرای یک طرح درآمد پایه همگانی (UBI) که عمدتاً از طریق ثروت و درآمد منابع نفت و گاز قابل تأمین مالی است، به منزله طرحی عادلانه تر و کاراتر از طرح های حمایتی رایج دفاع می شود. در ادامه روش های مختلف تأمین مالی این طرح و سازوکارهای اثرگذاری این طرح بر رشد اقتصادی بررسی می شوند. سرانجام استدلال می شود که چگونه طی یک چرخه سعد، از یک سو، یک «نهاد درآمد پایه همگانی» علاوه بر ریشه کنی فقر، می تواند به رشد اقتصادی بالا و پایدار منجر شود و از سوی دیگر، چگونه این رشد اقتصادی می تواند افزایش مستمر مبلغ UBI برای نسل فعلی و نسل های آتی را به دنبال داشته باشد.

این مطالعه آزمایشگاهی در زمینه تأثیر اندازه قطره­ ها در رفتار انعقاد قطره­ های آب در روغن آفتابگردان تحت میدان الکتریکی غیر یکنواخت DEP (دی-الکتروفرز ) با دو جریان اره­ ای (Ramp) و مربعی (square) در دو سامانه انعقاد قطره قطره و انعقاد قطره سطح می­ باشد. در این آزمایش از یک استوانه از جنس پلکسی (Perspex) با یک ژاکت مسی تشکیل شده بود استفاده شده است. به الکترود درون استوانه که از جنس قلع بوده است یک ولتاژ بالا اعمال می ­ شد و الکترود دوم که ژاکت مسی بوده است به زمین وصل شده بود با پرتاب قطره­ های آب، قطره ­ ها درهنگام عبور از فاز روغن و برقراری جریان الکتریکی چگونگی انعقاد و رفتار قطره­ های به ­ وجود آمده توسط دوربین پرسرعت عکس و فیلم گرفته می­ شد دیده شد که به طور کلی برای هردو سامانه دو نوع انعقاد رخ می­ دهد: الف)-انعقاد کامل ب)-انعقاد ناقص. همه آزمایش ­ ها در بسامد 60 هرتز و ولتاژ 2000 ولت صورت گرف. قطر قطره­ ها هم بین 200 و 650 میکرومتر با استفاده از تصویرهای به دست آمده از PhotronFastcam Viewer) PFV) و به وسیله نرم افزار image-pro اندازه گیری شدند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مقاله با حل معادلات پیوستگی، بقای مومنتوم و انرژی مدلی برای تبخیر قطره لیدن فراست ارایه شده است. مدل تبخیر قطره یک دستگاه چهارمعادله ای است که با حل این معادلات، ارتفاع لایه بخار زیر قطره، شدت تبخیر قطره از سطح پایینی، حجم قطره حین تبخیر و توزیع دما در لایه بخار محاسبه می شود. این دستگاه معادله به روش پیش بینی، تصحیح و با استفاده از کد فرترن حل می شود. مجهول اصلی این دستگاه معادله، ارتفاع لایه بخار است که در هر مرحله از شبیه سازی پیش بینی شده و با شرط تعادل نیروهای وارد بر قطره تصحیح می شود. در این مطالعه پروفیل سطح بالایی قطره که در تماس با هوا بوده و سطح پایینی قطره که در تماس با لایه بخار است با حل معادله یانگ-لاپلاس با دقت بالایی محاسبه می شوند. نتایج مدل تئوری ارایه شده با نتایج تجربی موجود در منابع تجربی مقایسه شده و توافق بسیار خوبی به دست آمده است.

هدف: مقایسه اثر آدیپونکتین (Adiponectin) با بواسیزوماب (Bevacizumab) در کاهش نورگ زایی قرنیه.روش پژوهش: این مطالعه بر روی 40 چشم از 20 خرگوش نر آلبینو نیوزیلندی صورت گرفت. القای نورگ زایی قرنیه به وسیله یک بخیه سیلک 0-7 به طول 2 میلی متر و به فاصله 1 میلی متر از لیمبوس انجام شد. خرگوش ها به طور تصادفی به دو گروه ده تایی تقسیم شدند. برای چشم راست هر دو گروه از قطره آدیپونکتین و برای چشم چپ، در گروه اول قطره اشک مصنوعی و گروه دوم قطره بواسیزوماب استفاده شد. این درمان تا 14 روز ادامه یافت و خرگوش ها به طور منظم پی گیری شدند. در هر معاینه، تصویربرداری دیجیتال قرنیه صورت گرفت و پیشروی عروق به داخل قرنیه از لحاظ طول و سطح، اندازه گیری شد.یافته ها: در پایان 14 روز، طول پیشروی عروق در خرگوش های درمان شده با آدیپونکتین از 2.123±0.32 میلی متر (قبل از درمان) به 0.887±0.458 میلی متر (بعد از درمان) کاهش یافت که معادل 57.68±19.98 درصد (1.24±0.51 میلی متر) کاهش بود (P<0.001). در مقایسه آدیپونکتین با بواسیزوماب، طول پیشروی عروق به ترتیب 57.68±19.98 و 42.49±27.17 درصد کاهش نشان داد (P=0.527). هم چنین در پایان 14 روز میانگین مساحت عروق در هر دو گروه درمان شده با آدیپونکتین از 5.02±1.50 میلی متر مربع به 1.40±0.75 میلی متر مربع کاهش یافت که معادل 70.64±17.76 درصد (3.63±1.57 میلی متر مربع) کاهش بود (P<0.001). در مقایسه آدیپونکتین با گروه درمان شده با بواسیزوماب، مساحت پیشروی عروق به ترتیب 70.64±17.76 درصد و 48.24±19.23 درصد کاهش نشان داد (P=0.013).نتیجه گیری: آدیپونکتین به طور قابل توجهی باعث کاهش نورگ زایی قرنیه می شود و تاثیر آن حداقل مشابه بواسیزوماب می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.